Reparaties in Bakoe

02-06-2011

Het heeft een tijdje geduurd voor we weer over internet konden beschikken, maar het is dan vandaag eindelijk weer gelukt. We hebben sinds Astana een mooie, maar ook zware rit gehad om hier in Bakoe toe komen. De wegen in Kazachstan zijn erbarmelijk slecht en het kostte ons veel moeite om de geplande afstanden per dag te halen. De wegen zitten vol veraderlijke gaten, waar je in één keer je auto in kapot kunt rijden. Het wegdek is over vele honderden kilometers zo slecht, dat je door een uitgesleten bandenspoor in de berm moet rijden. Er zijn ook vele grindwegen met het zogenaamde wasbordwegdek en met name hiervan hebben onze auto’s zwaar te lijden gehad. Werkelijk alles trilt kapot op deze wegen. Even de radio luider of zachter zetten is een echte opgave, omdat de toetsen iedere keer onder je vingers vandaan trillen.

De laatste drie dagen in Kazachstan hebben we van zonsopgang tot zonsondergang gereden om maar op tijd in Turkmenistan te staan in verband met ons korte visum van maar drie dagen. Uiteindelijk stonden we toch de 29e om 9 uur ’s ochtends voor de grens. Niet alleen qua tijd is het enorm spannend geweest, maar ook vanwege de technische staat van de auto’s. De Pajero van In d’n Olie kon bijna niet meer koppelen en schakelen werd een steeds lastiger verhaal. De Niva van Jan en Paula verloor door hun kapot getrilt dakrek hun daktent. Ook hun achterveer was doorgeknapt, die bij gebrek aan onderdelen moest worden gelast. De Opel van Pascal en Raymond verloor gaandeweg steeds mee onderdelen. De bullbar scheurde kapot. De onderplaat moest op een gegeven moment achtergelaten worden, de brandstoftank brak uit z’n ophanging, de achterschokbrekers begaven het en de voorste chassisbalk scheurde door.

Eenmaal in Turkmenistan was de grootste opgave om op tijd op de veerboot te komen. Dit is een vrachtschip die treinwagons over de Kaspische Zee vervoerd. Onze auto’s mochten naast de wagons geplaatst worden en zo konden we met een schip die meer uit roest dan metaal bestond het water over. De nacht daarvoor hadden we bij gebrek aan hotelkamers bij een gezin thuis overnacht. Voor een handvol dollars waren zij bereid om hun huis met ons te delen. Officieel mocht dat niet, dus binnen een half uur hadden we de politie voor de deur. Uiteindelijk konden we blijven, maar dat ging natuurlijk wel weer gepaard met geld en een verbod om ’s nachts uit het huis te gaan.

Op de veerboot konden we even ontspannen. Het was erg gezellig en 17 uur later stonden we in Azerbeidzjan. Van het schip afkomen duurde dan wel weer een hele dag door het zwaar ongemotiveerde douanepersoneel, maar dat had als voordeel dat we door een Zwitsers echtpaar, die al 5 jaar de wereld rondreist op de fiets, werden gewezen op een goed en goedkoop hostel in het centrum van de stad. Hier verblijven we nu 2 dagen om alle auto’s weer zodanig te laten repareren dat we de reis kunnen afronden.



Rustdag in Astana

21-05-2011

Vandaag was het tijd om weer even rustig aan te doen. We hebben gisteravond al een korte intro gehad in de stad en vandaag hebben we de tijd genomen om Astana eens rustig te bekijken. Op de foto zie je ons voor de Baitarek toren staan. Dit gebouw symboliseert de onafhankelijkheid van Kazachstan en is voor Astana wat de eifeltoren voor Parijs is. Bovenin heb je een prachtig uitzicht over de stad, die sinds 1997 de hoofdstad van dit land is.

 De reis hiernaar toe was er eentje uit de lastigere categorie. Over de zwaarst mogelijke weg zijn we hier naar toe gekropen. Een weg bezaaid met diepe gaten en vele hobbels die je de wielen van de grond laten los komen leidde naar deze stad. Vele kilometers hebben we door de berm afgelegd, omdat deze meestal beter begaanbaar was dan de weg zelf. Toen we eenmaal de hoofdweg opdraaiden bleek ook dit nog eens een grindpad te zijn. Diep in de nacht kwamen we op de plaats van bestemming, waar wederom een waardeloos hotel ons deel werd. De dag daarna ging het gelukkig iets beter omdat de wegen beter werden en er maar 400 kilometer op het programma stonden. De komende week trekken we de steppe op richting Turkmenistan en kunnen we ons weer klaar maken voor zware wegen (als die er al zijn).

Er zijn nog nieuwe foto's geplaatst bij de media-pagina bij De Zwarte Klauwen en natuurlijk De Wâldmannen! 



Eindelijk aangekomen in Tumen

11-05-2011

We zijn nu net aangekomen in een hotel in Tumen. Het waren zware dagen, omdat we veel achterstand hadden opgelopen. We zijn van de hoofdwegen afgestapt om wat meer van het platteland van Rusland te bezichtigen. We hebben mooie dingen gezien met veel onverharde en kapotgereden wegen. Wegbewijzering bestaat hier bijna niet, waardoor we door veel vragen uiteindelijk vaak de weg konden vinden. Dit kost veel tijd. Probleem hierbij is dat je veel fout rijdt en als je de weg vraagt krijg je alleen antwoord in het Russisch. Hele verhalen krijg je te horen en je snapt er niets van. Met het betere handen- en voetenwerk weten we er dan toch vaak wel uit te komen. Ze zijn wel erg behulpzaam, want blijkbaar is het hier de normaalste zaak van de wereld.

De Russen hebben ook een geheel eigen intepretatie van autorijden. Verkeersregels zijn globale richlijnen en zolang je elkaar niet raakt is het goed. Dat levert mooie taferelen op bij het inhalen. Hun leven wagen is geen enkel probleem, zolang je maar voor de voorliggende auto terecht komt.

De wegen binnendoor varieren van redelijk tot slecht, tot vrijwel volledig afwezig. De gemiddelde snelheden dalen enorm en kilometers maken is er niet meer bij. De Russen zelf lijkt het weinig te deren. De Lada´s en Kamaz trucks gaan er met volle vaart overheen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze er allemaal behoorlijk gaar uit zien.

Beelden zeggen meer dan woorden en nu we eindelijk de beschikking hebben over snel internet hebben we foto´s geplaatst. Kijk bij Media voor de plaatjes.



Een dagje Moskou

06-05-2011

Vandaag stond de eerste rustdag op het programma. Mark en Olivier waren de eersten met het ontbijt. Al om half zeven zaten ze aan tafel. Niet dat het van die vroege vogels waren, want de heren hadden nog geen bed gezien. Na het ontbijt gingen zij dus naar bed. Omdat de rekening nog open stond werden zij dus om een uurtje of negen al uit bed gerammeld door het hotelpersoneel om de zaak te voldoen. Geert en Wijnand waren daarentegen niet van de vroegsten. Zij schoven om tien uur aan de ontbijttafel en laat dat nou net de tijd zijn dat de keuken sluit. Geen eten dus.

Voordat we de taxi naar de stad konden nemen werd het tijd om eens roebels te bemachtigen. Wisselkantoren zijn hier een zeldzaamheid, maar de chauffeurs konden ons naar een werkend pinapparaat brengen. Goed voor hen, want anders konden zij naar hun kopeken fluiten. Aan de rand van de stad zijn we afgezet en met reisleider Jan voorop gingen we de metro in naar het centrum. De verplichte dingen zijn afgevinkt: Het Kremlin, het Rode Plein en de St. Basil kathedraal (zie foto). De voorbereidingen voor de 9 mei parade ter ere van de dag van de overwinning zijn in volle gang en er zijn al diverse podia en tribunes in aanbouw. De rest van de dag hebben we het een beetje rustig aan gedaan. Paula, Mark en ik zijn nog op zoek geweest naar extra dekens om de nachten wat aangenamer te maken en uiteindelijk zijn we daar in geslaagd. Verder het bekende werk: terrasje, winkelcentrum, restaurantje en voor je het weet is het al weer tien uur en zetten we de terugreis in.

Morgen vertrekken we om tien uur en gaan we verder oostwaarts op zoek naar nieuwe belevenissen.

Jilmer #



     Pagina: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18